ساير انبيا نمىبود آن گريه و زاريها كه موجب قرب و كمالات نامتناهى گرديده از كجا حاصل مىشد . چنانچه واقع شده است كه اگر شما گناه نمىكرديد ، و قادر بر گناه نبوديد ، خدا خلق ديگر مىفرمود كه قادر بر گناه باشند ، و گناه از ايشان صادر شود ، و سخن در اينجا بسيار نازك مىشود ، و عقلها اكثر از ادراك اين معنى قاصر است ، مجملا اگر درست تفكّر كنى مىيابى كه هر چيز كه حق‌تعالى در اين عالم مقرّر فرموده همه عين صلاح بندگان است ، و همه لطف و رحمت است ، و ليكن بندگان به غير مصرفش صرف مىكنند . مثلا اگر بزرگى خانه‌اى براى كسى بفرمايد ، و ديوان خانهء نفيس براى او مقرّر سازد ، و آب‌ريزى در آنجا بفرمايد كه براى او بسازند ، و انواع ما يحتاج او از مساكن بسازند ، اگر ديوان‌خانه را آب‌ريز كند ، و آب‌ريز را مسكن خود كند ، و برود در ميان آب‌ريز بنشيند ، از صاحب‌خانه تقصيرى نخواهد بود ، و در اين مسائل كه فروع مسائل قضا و قدر است تفكّر ننمودن بهتر است ، و مجمل دانستن كه حق‌تعالى عليم حكيم است و ظالم نيست ، و آنچه مىكند عين عدالت و حكمت است ؛ زيرا تفكّر در اين باب موجب لغزشهاست ، و عقل اكثر مردم به آن احاطه نمىتواند كرد ، و ائمّه از تفكّر در اين باب نهى فرموده‌اند ، و چون جمع ميان اخبار بر وجه اجمال بيان شد بعضى از اخبار را نيز نقل كنيم . به سند معتبر از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام منقول است كه فقراء مؤمنان در باغهاى بهشت خواهند بود ، و تنعّم خواهند فرمود پيش از اغنياى ايشان به چهل سال ، بعد از آن فرمود : براى تو مثلى بيان كنم مثل فقرا و اغنيا از بابت مثل دو كشتى است كه بر عشارى بگذرد ، و نظر كند يكى را ببيند خالى است و هيچ‌چيز ندارد مىگويد كه برو و نظر كند به ديگرى ببيند پر از متاع است مىگويد اين را نگاه